Dongen ‘verliest’ weer rechtszaak over opvang migranten.

Dongen, 11 juni 2021. Er mogen zo’n 100 voornamelijk Poolse arbeidsmigranten worden gehuisvest in het voormalig broederhuis Glorieux, maar wel onder de voorwaarde die de rechter bepaald. Dat is -samenvattend -de uitkomst van de uitspraak van de rechter mr. drs. E.J. Govaers. De bezwaarmakers, voornamelijk buurtbewoners, zijn desondanks blij met de uitspraak. Zij worden vertegenwoordigd door Germaine Portier die hiermee voor de derde maal de voorzieningenrechter aan haar zijde vond. De kwestie loopt inmiddels al jaren en werd door minstens drie wethouders als een lastig dossier beschouwd. De huidige wethouder Eline van Boxtel zei ooit de kwestie ‘als een van de lastigste onderdelen’ te ervaren van haar portefeuille. De betreffende locatie in West 2 ligt precies in een woonwijk en vraagt daarom de meeste aandacht op het gebied van cohesie ,begrip ,maar ook beleid. Het gaat hier om het huisvesten van 70 personen in het voormalige Broederhuis Glorieux. Tijdens wat wordt gezegd ‘pieken’ zullen dat er ten hoogste 98 zijn. Tel daar de twee beheerders bij en het getal reikt het maximum van 100 personen. Er is al jaren een oplopend conflict tussen met name de gemeente en de buurbewonersvertegenwoordigers.

Het gaat hier om voornamelijk arbeidsmigranten die werken op bedrijventerrein Vossenberg in Tilburg die vanuit het regionale principe hier gaan wonen en in dienst zijn bij uitzendbureau E&A. De raad heeft meermalen aandacht gevraagd voor het aantal te huisvesten arbeidsmigranten, de duur van de huisvesting, monitoring , evaluatie en de toekomstige permanente invulling in bewoning van deze locatie. Dat deed de raad voor en na de soms emotionele inspreekrondes tijdens een raadsvergadering en een meer dan 500 maal ondertekende petitie. Bewoners hameren steeds op de mogelijkheid en wens van permanente invulling qua bewoning van het pand. In de toekomst gezien wordt daar volgens vage beloften zeker rekening mee gehouden.

De kwestie van arbeidsmigranten heeft, niet enkel in Dongen, maar in heel west Europa ook diep menselijke consequenties, die dikwijls een bedenkelijk en onmenselijke niveau bereiken. Sommigen spreken over ‘nieuwe slaven’ met veel verplichtingen en weinig rechten. Ronduit asociaal zijn dikwijls de huurprijzen voor deze mensen; te veel betalen voor te weinig privacy. Saillant detail is ook dat arbeidsmigranten die niet ingeschreven staan in de Basisregistratie Personen als niet-ingezetenen, die wel verblijf houden binnen de gemeente, worden aangeslagen voor de gemeentelijke toeristenbelasting. In Dongen gaat dat ook gebeuren en is de raad – op het CDA na- en overigens om andere moverende redenen , het daar mee eens.

Ontkent kan ook niet worden dat een zekere angst voor het vreemde een rol speelt. Enerzijds is er behoefte aan deze mensen om onze economie op peil te houden en anderzijds is men ze liever kwijt dan rijk, zo lijkt het. Huisvesting is nodig, maar dan liever niet in de buurt van woonbuurten, zo is de algemene tendens. In Nederland verblijven ongeveer 400.000 arbeidsmigranten uit Oost-, Midden- en Zuid-Europa. Veel arbeidsmigranten zoeken een (tijdelijke) woonruimte in Nederland. Maar tegelijk zijn er te weinig woningen. De Rijksoverheid stimuleert gemeenten, verhuurders en werkgevers om voor goede en betaalbare woonruimte voor EU-arbeidsmigranten te zorgen. Het rijk legt overigens geen verplichting op aan gemeenten om deze mensen te huisvesten. Den Haag doet de kwestie voornamelijk met volzinnen af, schermt met Europese wetten ,doet een moreel beroep op werkgevers en gemeenten maar stelt dan weer wel wel beperkte financiële middelen ter beschikking.

Terug naar Dongen: Met name de 70 tot hoogstens 100 voornamelijk vrouwelijke Poolse werknemers die gehuisvest zullen worden in het oude broederhuis Glorieux is en blijft voorlopig omstreden bij een aantal buurtgenoten. Er zijn in Dongen overigens in totaal 11 locatie voor huisvesting van arbeidsmigranten die in aanmerking komen voor bewoning of waar zelfs al daadwerkelijk arbeidsmigranten wonen.